ครูบ้านนอก รุ่น 89

ตอน กว่าจะได้เป็นครู

.

.

เริ่มต้นการเดินทางจากบขส.เชียงราย

เพียงไม่กี่นาที หน้าจอมือถือ ก็แจ้งว่า ไม่มีบริการสัญญาณโทรศัพท์

..ใจตุ้มๆ ต่อมๆ ตื่นเต้นกับการเดินทางไปยังจุดหมายปลายทางที่เราไม่รู้จัก

ต้องเหมารถตุ๊ก-ตุ๊ก เพื่อเข้ามูลนิธิเพียงคนเดียว

เหมาเขา 170 บ. ที่เราคิดในในว่า แพงมาก...

..แต่จากระยะทางที่เข้าไป ทำให้เปลี่ยนใจว่า 170 บ. มันถูกเกินไปหรือเปล่า

เพราะระยะทางเข้าไปมูลนิธินั้น ไกลมาก เส้นทางเป็นดินแดง และกันดาร

...

..

หลังจากที่ไปถึงมูลนิธิ .. เราเป็นคนสุดท้ายที่ไปถึงที่นั่น

มีสมาชิกรออยู่จำนวนนึง

จากการสอบถาม ทราบมาว่า มีสมาชิกอาสามากับโครงการนี้ 29 คน

อายุมากที่สุดอยู่ที่ 36

อายุน้อยที่สุดอยู่ที่ 20

ระดับการศึกษาของครูอาสา อยู่ที่ ระดับปริญญาตรี และปริญญาโท

หลายๆคน (ส่วนมาก) มาคนเดียว และฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ไปคนเดียวเช่นกัน

เริ่มต้นจากการนั่งรถสองแถว..ขับผ่านหลายหมู่บ้าน

ฝุ่นฟุ้งตลบไปทั่วรถ..เนื่องจากแถบนั้น ไม่มีถนนลาดยาง

ผ่านมาพักใหญ่ๆ เราต้องเริ่มเดินเท้า เพื่อเข้าสู่หมู่บ้านผามูบ

สภาพตามรูป...

แดด

ฝุ่น

เกินบรรยาย

เราเดินทางเลียบไปตามแม่น้ำกก แม่น้ำสายใหญ่

ที่ช่วยทำให้การเดินทางท่ามกลางแสงแดดคลายความร้อนลงไปได้บ้าง

การเดินไปตามเส้นทาง..ทำให้กลุ่มสมาชิกที่กำลังมุ่งหน้าไปทิศทางเดียวกัน

ได้พูดคุยกันมากขึ้น..

ระยะทางไกลเพียงใด ไม่มีใครรู้

ได้ยินเสียงแว่วๆ มาว่า ประมาณ 3 กิโลแม้ว (คงต้องเผื่อกันเอาเอง)

"มาจากที่ไหนค่ะ?" เป็นคำถามที่ฉันมักใช้เปิดประเด็นการสนทนา

ทุกคน มาจากหลายสถานที่ แต่รวมๆแล้ว เรียกได้ว่า ครบเหนือ ใต้ ออก ตก

บนเส้นทางอันยาวไกล .. โดยที่กลุ่มครูบ้านนอกอาสา

มองเห็นเพียงแค่ ต้นไม้ ถนนดินแดง ฝุ่น และภูเขา

..เดินไปเรื่อยๆ เห็นหมู่บ้านอยู่สุดลูกตาลิบๆ

เราก็ต่างรีบจ้ำเพราะมีความหวังว่า คงเป็นหมู่บ้านนั้นกระมัง ที่เป็นเป้าหมาย

แต่แล้ว ก็ไม่ใช่... การเดินเท้า ไปยังหมู่บ้านผามูบ ก็ต้องดำเนินต่อไป

สิ่งที่จำเป็นที่สุดสำหรับการเดินเท้าครั้งนี้

คงจะเป็น น้ำเปล่า ที่ทุกคนพกไว้คนละหนึ่งขวด

สิ่งที่ทำให้การเดินทางครั้งนี้ .. ดีที่สุด

คงจะเป็น เพื่อนร่วมเดินทาง ..

คนแปลกหน้า ที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อน

แต่สิ่งที่เรารู้แน่ๆ คือ เรามีเป้าหมายเดียวกัน คือ อาสามาพัฒนา

ทำให้การเดินเท้าอันไกลแสนไกล...ไม่เงียบเหงา

ตราบใดที่เรามีความพยายาม เป้าหมาย ก็เป็นสิ่งที่ไม่ไกลเกินฝัน

เราเดินเท้า เป็นระยะทาง 3-4 กิโล

จนมาถึง หมู่บ้านปลายทาง คือ หมู่บ้านผามูบจนได้

...

..

ทุกคนก้มมองดูกางเกง และรองเท้าผ้าใบ

จากสีขาว กลายเป็นสีแดง

กางเกงยีนส์เพียงตัวเดียวของฉัน ที่หมายมั่นปั้นมือ ว่า จะใส่ยาวถึง 4 วัน

จากสีน้ำเงิน ก็กลายเป็นสีน้ำตาลไปเสียแล้ว

สองขาที่ตึงสุดขีด ความเพลียและเมื่อยล้าจากแดดที่แผดเผา

....

..

เราจะต้องเข้าไปพบชาวบ้านของหมู่บ้านนี้แล้วค่ะ

จะเป็นอย่างไรบ้าง จะต้องทำอย่างไร

เพราะหมู่บ้านนี้ เป็นชนชาวพื้นเมือง เผ่าลาหู่

พูดภาษา ลาหู่

ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์

บ้านพักจะเป็นอย่างไร จะได้นอนที่ไหน

นักเรียนเป็นใคร ...

ติดตามตอนหน้านะคะ

...

..

อ่อ โบ อื่อ จย่า : (ภาษาลาหู่) แปลว่า ขอบคุณมากๆ.....ที่เข้ามาอ่านค่ะ

เพลง รางวัลแด่คนช่างฝัน

by โฮป

edit @ 2007/02/15 10:30:18