เช้านี้อากาศเย็นมาก...

ระหว่างที่มื้อเช้ากำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ฉัน , แม่ , พ่อ และ หลานน้อย

กำลังจะเริ่มลงมือทานอาหาร..เจ้าหลานน้อย

ก็แผลงฤทธิ์

ด้วยการจะแย่งจานข้าวของแม่ มาเป็นของตัวเอง

แม่ไม่ให้ แต่กำลังจะไปหยิบจานของเจ้าตัวน้อยมาอีกใบนึง

..หลานก็ไม่พอใจ ทำหน้าเบะ ร้องไห้ตามวิธีของเธอแต่เช้า

...

..

อาอย่างฉัน มีหรือจะช่วย .. ฉันก็ดุ

แม่เอง มีหรือจะช่วย .. แม่ก็ดุ

คงไม่รู้จะพึ่งใคร เลยหันไปทำสายตาอ้อนวอนพ่อ..

..และ เบะ เบะ .. ตาเริ่มแดง คิ้วขมวด

และมีเสียงร้อง... น้ำตาเริ่มหยด

....

..

ฉันรู้ .. หลานแกล้ง แกล้งร้องไห้ เพราะนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง

แม่รู้ .. หลานแกล้ง เลยไม่สนใจ

แต่พ่อ..รู้ รู้ว่าหลานแกล้ง แต่อดไม่ได้ ..

อุ้มเจ้าตัวน้อยมาอุ้ม ปลอบประโลม นั่งตัก

เจ้าต้วน้อยก็ยิ่งอ้อน ยิ่งออเชาะ

..

....เฮ้อออ ตามใจกันจัง

แต่คำพูดที่ฉันได้ยินจากปากพ่อบ่อยมากๆคือ

อย่าให้หลานรู้สึกเสียใจเลย

เพราะมีหลานอยู่แค่คนเดียว

..

.....

พ่อแทบจะไม่ทำให้หลานร้องไห้

พ่อแทบจะไม่ทำให้หลานรู้สึกเสียใจ

แต่คำพูดของพ่อเมื่อเช้า..ทำฉัน น้ำตาชึม

....

..

ขณะที่พ่ออุ้มหลานมาปลอบประโลมนั้น

พ่อพูดกับหลาน อายุ แค่ 2 ขวบว่า

" อย่าร้องไห้เลยลูก อย่าร้อง ...

น้ำตาของลูกมันมีค่า มีราคามากนะ

อย่าร้องไห้ไปเลย...

เวลาลูกร้องไห้ .. รู้ไหม

..ลูกน่ะ ทำโลกทั้งโลก เศร้าไปด้วยเลยนะ

เงียบเสีย .. อย่าร้องไห้เลย "

...

..

T_T

...

..

งือ งือ

ประทับใจค่ะ

..

..

เลยไปหยิบหนังสือเล่มหนึ่ง

เคยตั้งใจหลายครั้ง ว่าจะมาอัพ

ครั้งนี้ เลยได้โอกาส .. เป็นหนังสือเล่มเล็ก

ที่เรานำมาเเจกในงาน ฌาปณกิจ คุณตาของฉันเมื่อกลางปีนี้เอง

หนังสือนี้ งดแก่การจำหน่ย

เมื่ออ่านแล้ว กรุณาส่งมอบความรู้สึกดีๆให้แก่คนที่ท่านรัก ต่อๆไป

.

,

"รักนี้ (ก็)ไม่คิดเงิน"

ตอน พ่อของฉัน .. ตอนที่ฉัน

อายุ 4 ปี = พ่อฉันทำได้ทุกอย่าง

อายุ 5 ปี = พ่อฉันรู้ทุกเรื่อง

อายุ 6 ปี = พ่อฉันไม่ได้รู้ไปเสียทุกอย่างหรอก

อายุ 8 ปี = ยุคสมัยที่พ่อเติบโตขึ้นมา สิ่งต่างๆ ล้วนเปลี่ยนแปลงไป

อายุ 10 ปี = อืมม์ จริงๆแล้ว พ่อของฉันไม่รู้อะไรเลยในเรื่องนั้น ท่านแก่เกินกว่าจะจำวัยเด็กได้

อายุ 14 ปี = อย่าสนใจพ่อฉันเลย ท่านเชยเหลือเกิน !

อายุ 21 ปี = ท่านเหรอ เฮ้อ ! ตกรุ่นจนกู่ไม่กลับแล้ว

อายุ 25 ปี = ท่านรู้เรื่องนี้นิดหน่อย แต่ก็ควรรู้นะเพราะท่านคร่ำหวอดมานานเหลือเกิน

อายุ 30 ปี = บางทีเราควรขอความคิดเห็นท่านนะ เพราะท่านมีประสบการณ์มากมาย

อายุ 40 ปี = ฉันสงสัยว่าพ่อรับมือเรื่องนี้ได้อย่างไร ท่านฉลาดมากและมีประสบการณ์พะเรอเกวียน

อายุ 50 ปี = ฉันจะให้ท่านทุกอย่าง ถ้าเดี๋ยวนี้ท่านอยู่ ฉันจะได้ปรึกษาเรื่องนี้กับท่านเสมอ แย่มาก ที่แต่ก่อนฉันไม่ชื่นชมความเก่งกาจของท่าน ไม่งั้น ฉันคงได้เรียนรู้อะไรจากท่านเยอะมากทีเดียว

by Ann Landers

................

.........

ปล.วันนี้ รัก พ่อ เหลือเกินค่ะ